so tired...

แต่สนุกดีแหละ

ได้เจอเพื่อนๆ มากมาย อิอิ

คิดถึงนิมุ  ได้เจอต่ายด้วย

แต่ก็คิดถึงมินนี่ว่ะ ว่าแล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้โทรหามันดีกว่า



วันนี้มีนหล่อมากมายอ่ะ  แต่ท่อนล่างเมิง - -"   แต่งซะ  ญ เชียว 

เสียดายความหล่อ  อิอิ   ชอบว่ะ  หล่อๆๆๆ

วันนี้เป้แอบเท่ห์  มีน้ำใจ  ให้ 1 คะแนนเลย



ตอนเช้า (มาสาย) อิอิ  ก็นัดเจอชาวพี่น้องกันที่ บาร์วิดยา  นิสิตทรายมาสายสุด

แต่ก็ขอขอบคุณทรายมากเลยที่ทำใ้ห้เราได้กินข้าวเช้า  ผัดเผ็ดปลาดุกของโปรดดดดด ^^

และแล้วก็ขึ้นห้อง 3302  (พวกเกียรตินิยมห้อง 3301 )  อ่านะ

นิมุแล้วโด่งเด่งไปคนเดียวเลย   เหมือนกะว่าจะเป็นเด็กใหม่คนเดียวด้วย ที่ได้สิทธิ์นี้ 55

และก็ฟังไรน่าเบื่อๆ  จนถึง 10 ครึ่ง  (ไอ้ินิวมายุ่งกะต่าย  น่ารำคาญมากอ่ะ)

และมันก็ชอบมาใกล้่ๆ ผญ  มันอึดอัดมากอ่ะ  พ่องงงงง >.<

และก็พักทานข้าวตอน 10 ครึ่ง  ไม่ได้กินอ่ะ  มัวเม้ากะเพื่อนๆ อิอิ

และก็ถ่ายรูปด้วย   หลังๆ เรารู้สึกว่าเราดูดีขึ้นแฮะ

แค่กุมั่นใจก็พอแระ ^^

และเราก็ซ้อมร้องเพลง ม ตอนบ่ายๆ 

ทำไมร้องได้แฮะ แปลก

สงสัยเพราะตอนเรียนสัดแพดต้องร้องเยอะ หุหุ

วิศวะไมไ่ด้เข้าเลย

และ ก็   เกษตรรรรรรร           กะเสดดดดดดดดดดด

ผช ร้องเสียง ผญสูงๆ    ผญ ก็ร้องเสียง ผช ต่ำๆ  หุหุๆๆๆๆๆๆ^^ โคตรฮาอ่ะ



และแล้วก็ตั้งแถวขึ้นอาคารจักร

ไอ้ฟรอยด์บอก  "จั๊ดแถว"     ไอ้เก่งกะเพื่อนๆ ก็บ้าจี้   ยกศอกที่เอว  และร้อง "เฮ่"
 
กุด้วย  TT โคตรฮาอ่ะ  ชอบๆๆ 5555+

แล้วก็ไปนั่งในอาคาร   ไอ้แบงค์หนังข้างหลัง   โคตรฮา  55+


แล้วก็ซ้อมเป็นฐานๆ อ่ะ  ฐานไหนไม่ผ่าน เราก็จะได้ใบนั่นมาสอบซ่อม

น้องฝนเจ๋งโคตร  ได้มา 5 อันครบ - -"


ก็พอถึงแท่น  เค้าบอกใ้ห้กุหยิบ   กุก็หยิบดิ   แล้วเดินออก แห่ะๆ

ผิดหมดเลย - -"

ลงมาซ่อมกะ อจ ชัยพร  ^^ๅ

อาจารย์ถึงกับถอดหน้ากากมาเลยทีเดียว  555+  เครียดเรื่องกรู  ผิด 5 อัน ก๊ากๆๆ


เออ อจ คนนีง เผลออ่านชื่อกุผิดอ่ะ   หลายคนชอบเรียก ชลธิชากันอ่ะ  ไม่เกี่ยวกับกุเล้ยย พี่น้องงง


กุอุตส่าห์เขียนคำอ่านไปด้วยนะ  ทั้งๆ ที่ชื่อกุไมไ่ด้อ่านยากอะไรเล้ยยยย  แต่ก็ชอบอ่านผิดกัน  แสร่ด

ทำกุสติแตก  ผิดหมดเลยนั่นแหละ 

ตอนแรกก็เครียดมากเลยแหละ  โกดตัวเองด้วย  


แต่ตอนหลังก็มานั่งคิดอ่ะ  ว่าทำไมเราต้องจริงจังขนาดนั้นด้วยอะ   ไม่เห้นเปนไรเลยพี่น้อง 


และแล้วก็ทำใจได้   และได้ซ้อมใหม่อีกครั้ง ก็โอเคขึ้นอ่ะ

ยอมรับว่าครั้งแรกอึ้ง ๆ อ่ะ  ประหม่ามั่กๆๆๆ ยืนเอ๋อเลย


เป็นประสบการณ์ที่ดีมากวันนี้




และขออัพเรืองเศร้าๆ สักเรื่องละกัน    เรื่องที่ทำใ้ห้เราเสียน้ำตาบ่อยครั้ง

ทุกคนมีความเชื่อไหม  เวลาที่เราคิดถึงใครมากๆ   แกคิดว่าเค้าคนนั้นจะรับรู้ถึงความรู้สึกแบบนี้ไหม

ชั้นเชื่อว่ารับรู้   แต่ก็ไม่แน่ใจหหรอก

ชั้นสงสารพ่อว่ะ   ชั้นสงสารตัวเองด้วยว่ะ   ชั้นสงสารย่า   สงสารลุงด้วย 

บางเรื่องเราก็ไม่สามารถแก้ไขได้

ความอายให้อะไรแก่เราหรอ

เราต้องยืนหยัดต่อไป

ต้องสู้ต่อไป แม้ว่าจะอยากนั่งพัก

สงสารพ่อมากๆ  ขอให้พ่ออย่ายอมแพ้

เราทำทุกอย่างเพื่อพ่อ  รับปริญญาก็เพื่อพ่อ

รักพ่อมากที่สุด


ตอนนี้รู้สึกเป็นห่วงพ่อมากๆ  และสงสารตัวเองที่ชีวิตอาภัพ  ไม่มีใครที่จะรอรับฟังเรื่องของเรา  ยามที่อยากเล่า  อยากปรึกษา

แต่เราเชื่อว่า  สักวันนึงมันก็คงจะผ่านไปได้เองแหละ

ไม่เป็นไรหรอก